در سیاهی چو آب حیوان زیست

پای تا سر سیاه بود تنش

تا جهان داشت تیزهوشی کرد

بی مصیبت سیاه پوشی کرد

کس نگفتش که این سیاهی چیست

شبی از مشفقی و دلداری

کردم آن قبله را پرستاری