نرسیدم به حق گزاری تو

مرد کاگه نبد ز نازش من

در خجالت شد از نوازش من

گفت من خود ز وامداری تو

دادیم نعمتی دگرباره

جای شرمست چون کنم چاره

داده ای تو نه زان نهادم پیش