اژدهائی به گرد سله مار

سبدی بود در رسن بسته

رفت و آورد پیشم آهسته

بسته کرده رسن در آن پرگار

گفت یک دم درین سبد بنشین

جلوه ای کن بر آسمان و زمین

تا بدانی که هرکه خاموشست