چون ستونی کشیده منقاری

میل گفتی در اوفتاده ز جای

پر و بالی چو شاخهای درخت

پایها بر مثال پایه تخت

بیستونی و در میان غاری

هردم آهنگ خارشی می کرد

خویشتن را گزارشی می کرد