ساعتی نیک ماندم افتاده

پایش از دست خود رهاکردم

اوفتادم چو برق با دل گرم

بر گلی نازک و گیاهی نرم

دل به اندیشه های بد داده

چون از آن ماندگی برآسودم

شکر کردم که بهترک بودم