عاقبت رخت بستم از شادی

دیدم آن روضه های دیده نواز

میوه های لذیذ می خوردم

شکر نعمت پدید می کردم

زیر سروی چو سرو آزادی

تا شب آنجایگه قرارم بود

نشدم گر هزار کارم بود