تا مکن بیش گفت بیش زدم

چونکه دیدم به مهر خود رایش

اوفتادم چو زلف در پایش

بوسه بر پای یار خویش زدم

مرغ امید بر نشست به شاخ

گشت میدان گفتگوی فراخ

عشق می باختم ببوس و به می