تا بود در تو ساکنی بر جای

بیش از این رنگ آسمان متراش

هرچه زین بگذرد روا نبود

دوست آن به که بی وفا نبود

زلف کش گاز گیر و بوسه ربای

چون بدانجا رسی که نتوانی

کز طبیعت عنان بگردانی