همه ساله به خرمی می خند

چشمه ای را به قطره ای مفروش

کاین همه نیش دارد آن همه نوش

در یک آرزو به خود در بند

بوسه میگیر و زلف و می انداز

نرد رو با کنیزکان می باز

باغ داری به ترک باغ مگوی