وان شب کام دل زیادت بود

خوشدل آن شد که باشدش یاری

گر بود کاچکی چنان باری

رفتم آن شب چنانکه عادت بود

تا گه روز قند می خوردم

با پری دست بند می کردم

روز چون جامه کرد گازر شوی