هر شبم عیش بود پی در پی

چون شب آمد غرض مهیا بود

مسندم بر تراز ثریا بود

چندگاه این چنین برود و به می

اول شب نظاره گاهم نور

وآخر شب هم آشیانم حور

روز بودم به باغ و شب به بهشت