رخ ترا لب ترا و سینه ترا

از من اینکار در وجود آید

بستان هرچه از منت کامست

جز یکی آرزو که آن خامست

جز دری آن دگر خزینه ترا

گر چنین کرده ای شبت بیش است

این چنین شب هزار در پیش است