تنگ روزی شود ز تنگی روز

سوز تو زنده دادم چو چراغ

زنده با سوز و مرده هست به داغ

آفتاب ار بگردد از سر سوز

این نه کامست کز تو می جویم

خوابی از بهر خویش می گویم

مغز من خفته شد درین چه شکیست