در صبوری بدان نواله نوش

تا کنم لعل را عقیق آمود

زارزوئی چنانکه بود نداشت

لابها کرد و هیچ سود نداشت

مهل می خواست من نکردم گوش

خورد سوگند کین خزینه تراست

امشب امید و کام دل فرداست