آخر امشب شبیست سالی نیست

امشبی بر امید گنج بساز

شب فردا خزینه می پرداز

صبر کردن شبی محالی نیست

او همی گفت و من چو دشنه تیز

در کمر کرده دست کور آویز

خواهشی کو ز بهر خود می کرد