بلبلی بر سریر غنچه نشست

گفت و آن نازنین شنید به ناز

چون چنان دید ترک توسن خوی

راه دادش به سرو سوسن بوی

غنچه بشکفت و گشت بلبل مست

طوطیی دید پر شکر خوانی

بی مگس کرد شکر افشانی