که بدو فتنه را نباشد راه

در خداوند خود گریخت ز بیم

کرد خود را به حکم او تسلیم

تا چنان داردش ز دیو نگاه

چون بسی سجده زد بران سر خاک

بازگشت از حریم خانه پاک

بود همسفره ای دران راهش