گوهر زشت خویش کرد پدید

تا دگر تشنه چون به تاب رسد

زآب نوشین او به آب رسد

مرد بد رای گفت او نشنید

جامه بر کند و جمله بر هم بست

خویشتن گرد کرد و در خم جست

چون درون شد نه خم که چاهی بود