وان درفش گره گشایت کو

چون در انباشتش به خاک و به سنگ

بر سرینش نشست با دل تنگ

گفت کان گربزی ورایت کو

وانهمه دعویت به چاره گری

با دد و دیو و آدمی و پری

وانکه گفتی ز هفت چرخ بلند