رخت او هرچه بود در بستم

جای او خاک خانه جای تو باد

جیفه ای کاب شسته بودش پاک

در سپردم به گنج خانه خاک

واینک اینک گرفته در دستم

جامه و زر نهاد حالی پیش

کرد روشن درست کاری خویش