روزکی چند چون گرفت قرار

هرچه در خورد بود با او گفت

چون شد آن چاره جوی چاره شناس

باز پس گشت با هزار سپاس

کرد با خویشتن سگالش کار

زالت راه آن گریوه تنگ

هرچه بایستش آورید به چنگ