شادمان شد به خواستاری شوی

کان سرما برید و سردی کرد

وین سرما رهاند و مردی کرد

وز دگر سو عروس زیباروی

چون شب از نافه های مشک سیاه

غالیه سود بر عماری ماه

در عماری نشست با دل خوش