گرچه طاقت نماند در پایش

جز دلی با هزار داغ ندید

غار بر غار دید منزل خویش

مار هر غار از اژدهائی بیش

هم به رفتن پذیره شد رایش

پویه می کرد و زور پایش نه

راه می رفت و رهنمایش نه