بود ترسان دلش ز سایه خویش

پویه می کرد و زور پایش نه

راه می رفت و رهنمایش نه

تا نزد شاه شب سه پایه خویش

شب چو نقش سیاه کاری بست

روزگار از سپیدکاری رست

بی خود افتاد بر در غاری