ماند زن را به جای و آمد پیش

هردو بر دوش پشتها بسته

می شدند از گرانی آهسته

مرد کو را بدید بر ره خویش

بانگ بر زد برو که هان چه کسی

با که داری چو باد هم نفسی

گفت مردی غریب و کارم خام