دیو بود آنکه مردمش خوانی

راه گم کرده را به من بنمای

مرد گفت ای جوان زیباروی

به یکی موی رستی از یک موی

نام او هایل بیابانی

چون تو صد آدمی زره بر دست

هریکی بر گریوه مردست