تا شب آن روز رفت کوه به کوه

اندک اندک به جای نان می خورد

باز ماندن ز راه روی نداشت

ره نه و رهروی فرو نگذاشت

آمد از جان و از جهان به ستوه

چون جهان سپید گشت سیاه

راهرو نیز باز ماند ز راه