آنچنان بر پیش فرس می راند

در دل خود خدای را می خوان

عاجز و یاوه گشت زان در غار

بر پر آن پرنده گشت سوار

که ازو باد باز پس می ماند

چون قدر مایه راه بنوشتند

وز خطرگاه کوه بگذشتند