ناگه آمد پدید شخصی چند

لحظه تا لحظه بیشتر می بود

چون برین ساعتی گذشت ز دور

گشت پیدا هزار مشعل نور

کالبدهای سهمناک و بلند

لفچهائی چو زنگیان سیاه

همه قطران قبا و قیر کلاه