پیشگاه بساط بگشادند

چون رسیدند پیش صفه باغ

شمع بردست و خویشتن چو چراغ

بزمه ای خسروانه بنهادند

شمع بر شمع گشت روی بساط

روی در روی شد سرور و نشاط

آن پریرخ که بود مهترشان