شاه ازان تنگ چشم چین پرورد

وز می خورده خرمی می کرد

صدف این محیط کحلی رنگ

چو برآمود در به کام نهنگ

خواست کز خاطرش فشاند گرد

بانوی چین ز چهره چین بگشاد

وز رطب جوی انگبین بگشاد