خیر می خورد و شر نگه می داشت

فعل هریک به نام درخور بود

چون بریدند روزکی دو سه راه

توشه ای را که داشتند نگاه

این غله می درود و آن می کاشت

تا رسیدند هر دو دوشادوش

به بیابانی از بخار بجوش