چون بیابانیان بیابان گرد

خانه ای هفت و هشت با او خویش

او توانگر بد آن دگر درویش

کرد صحرا نشین کوه نورد

از برای علف به صحرا گشت

گله را می چراند دشت به دشت

هر کجا دیدی آبخورد و گیاه