کرده مه را رسن به گردن خویش

سروی آب از رگ جگر خورده

نازنینی به ناز پرورده

رسن زلف تا به دامن بیش

جعد بر جعد چون بنفشه باغ

به سیاهی سیه تر از پر زاغ

سحر غمزش که بود از افسون مست