خلق از آن سحر بابلی کردن

به سیاهی سیه تر از پر زاغ

سحر غمزش که بود از افسون مست

بر فریب زمانه یافته دست

دلنهاده به بابلی خوردن

شب ز خالش سواد یافته بود

مه ز تابندگیش تافته بود