تهمتن بیامد بنزدیک شاه

یکی تاج یابد یکی گور تنگ

چو شد روی گیتی ز خورشید زرد

بخم اندر آمد شب لاژورد

ببوسید خاک از در پیشگاه

چنین گفت مر شاه را پیلتن

که بادا سرت برتر از انجمن