درهم افکند و بر نام خدای

زنده شد جان پژمریده او

شاد گشت آن چراغ دیده او

دیده ای را کنده بود ز جای

گر خراشیده شد سپیدی توز

مقله در پیه مانده بود هنوز

آنقدر زور دید در پایش