کرد چون دیدگان جگر خسته

کس ندانست شرح آن به درست

قصه چشم کندنش گفتند

که به الماس جزع او سفتند

شد ز بی دیده ای نظر بسته

گفت کز شاخ آن درخت بلند

باز بایست کرد برگی چند