چون دو نرگس گشاد سرو بلند

دل گشادند و روی بربستند

از بسی رنجها که بر وی برد

مهربان گشته بود دختر کرد

درج گوهر گشاده گشت ز بند

مهربان تر شد آن پریزاده

بر جمال جوان آزاده