زیرکانه برآورم سفری

من که نانشان خورم به درویشی

کی نهم چشم خویش بر خویشی

به ازان نیست کز چنین خطری

چون بر این قصه هفته ای بگذشت

شامگاهی به خانه رفت از دشت

دل ز تیمار آن عروس به رنج