دید بر تخت در میان سرای

شه که این مژده اش به گوش رسید

پای بی کفش در سرای دوید

دختر خویش را به هوش و به رای

روی بر خاک زد به دختر گفت

کی به جز عقل کس نیافته جفت

چونی از خستگی و رنجوری