خواست دستوریی در آن دستور

چهره چون خون زاغ بر سر برف

آفت آبله رسیده به ماه

ز ابله دیده هاش گشته تباه

که دهد خیر چشم مه را نور

هم به شرطی که شاه کرد نخست

کرد مه را دوای خیر درست