چشم ماه و ستاره روشن کرد

تا نزد بر ختن طلایه زنگ

شه ز شادی نکرد میدان تنگ

چون شب از سرمه فلک پرورد

شاه ازان جان نواز دل داده

شب نشین سپیده دم زاده

خواست تا از صدای گنبد خویش