بر دل هر توانگری داغی

از بناهای برکشیده به ماه

چشم بد را نبود در وی راه

در تمنای آنچنان باغی

مرد هر هفته ای ز راه فراغ

به تماشا شدی به دیدن باغ

سرو پیراستی سمن کشتی