زلف دلبر گرفت چون چنگش

گفت باد این مراد گفتا بود

خواجه را جوش از استخوان برخاست

شرم و رعنائی از میان برخاست

در بر آورد چون دل تنگش

بوسه و گاز بر شکر می زد

از یکی تا ده و ز ده تا صد