دور گشتند ازان فراخیگاه

این ز مویی و آن به مویی رست

این ازین سو شد آن ازان سو جست

تا نبینندشان بران سر راه

خواجه گوشه گرفت از آن غم و درد

رفت در گوشه ای و غم می خورد

شد کنیزک نشست با یاران