خواجه گوشه گرفت از آن غم و درد

این ازین سو شد آن ازان سو جست

تا نبینندشان بران سر راه

دور گشتند ازان فراخیگاه

رفت در گوشه ای و غم می خورد

شد کنیزک نشست با یاران

بر دو ابرو گره چو غمخواران