بر دو ابرو گره چو غمخواران

خواجه گوشه گرفت از آن غم و درد

رفت در گوشه ای و غم می خورد

شد کنیزک نشست با یاران

رنجهای گذشته پیش نهاد

چنگ را بر کنار خویش نهاد

ناله چنگ را چو پیدا کرد