زیر شمشاد و سرو بید و خدنگ

خواجه چون بندگان روغن دزد

در رهش حجره ای گرفته به مزد

در خزیده به جویباری تنگ

خیره گشته ز خام تدبیری

بر دمیده ز سوسنش خیری

باز جستند از آنچه داشت نهفت