خواجه کان دید خواجگی بگذاشت

تا دگر باره ترکتازی کرد

خواجه را یافت دلنوازی کرد

آمد از خواجه بار غم برداشت

سر زلفش گرفت چون مستان

جست بیغوله ای در آن بستان

بود در کنج باغ جائی دور